رفتن و رد پای آن را

و

آدمهایی را می دید که به سنگ و ستون

به در و دیوار دل می بندند

اما..

جغد می دانست که سنگ ها ترک می خورند و ستون ها فرو می ریزند

درها می شکنند و دیوارها خراب می شوند

او

بارها تاج های شکسته

غرورهای تکه پاره شده را

لابه لای خاکروبه های کاخ دنیا دیده بود

او همیشه آوازهایی درباره ی دنیا و ناپایداریش می خواند

و

فکر میکرد شاید پرده های ضخیم دل آدم ها

با این آواز کمی بلرزد

روزی کبوتری از آن حوالی می گذشت

آواز جغد را که شنید گفت:

بهتر است سکوت کنی و آواز نخوانی که آدمیان آوازت را دوست ندارند

غمگینشان میکنی

دوست ندارند و می گویند بد یمنی و بد شگون

و جز خبر بد چیزی نداری

قلب جغد شکست

و دیگر آواز نخواند

سکوت او آسمان را افسرده کرد

خدا به جغد گفت: آواز خوان کنگره ی خاکی من!

پس چرا دیگر نمی خوانی؟..

دل آسمانم گرفته است

جغد گفت: خدایاآ دم هایت مرا و آواز مرا دوست ندارند

خدا گفت: آوازهای تو بوی کندن می دهد

و آدم ها عاشق دل بستن اند

دل بستن به هر چیز کوچک و بزرگ

تو مرغ تماشا و اندیشه ای

و آن که می بیند و می اندیشد به هیچ چیز دل نمی بندد

دل نبستن سخت ترین و قشنگ ترین کار دنیاست

اما

تو بخوان

و همیشه بخوان که آواز تو حقیقت است

و طعم حقیقت تلخ

جغد بخاطر خدا

باز هم بر کنگره ی دنیا می خواند

و

آنکس که می فهمد میداند که

" آواز او پیغام خداست..."